အဇာန္တို အဇာန္ရွည္

အဇာန္တို အဇာန္ရွည္ ဟူး…. ပူလိုက္တဲ့ေႏြ၊ ဒီေန၊ ဒီေႏြ၊ဒီရာသီဥတုနဲ႔ အင္း… ဘယ္လိုမ်ား ခရီးဆက္ရပါ့မလဲ လမ္းကလည္းၾကမ္း အရိပ္ဆိုခိုစရာကလည္း နတၳိပါလား။ ခရီးသည္တစ္ဦး အထုပ္အပိုးကလည္း ပါေသးသည္ မိမိသြားလိုရာ လမ္းကို ေမာပန္းစြာႏွင့္ ခရီးလွမ္းေနရွာသည္။ သြားလိုက္ နားလိုက္ နားလိုက္ သြားလိုက္ႏွင့္ပင္ ခရီးသည္သည္ မေန မနား တသြားတည္း သြားေနရာမွ “အို… ဟိုေရွ့နားမွာ ရြာကေလး တရြာပါလား ဟန္က်တာဘဲ နားရအုံးမွာပဲေလ၊ အိုး… အိုဟန္က်ရုံ ဘယ္ကမလဲ ငါ့မွာ အစ္နဲ႔ရွေဗဘရတ္ ႏွစ္ခု တရက္တည္း ထပ္သြားသလားမွတ္တယ္။ ဟိုေတာင္ကုန္းထက္က ပလီေလးကို ေတြ႔ရေတာ့ အားတက္မိပါရဲ့ အင္း… အလႅာဟ္အသွ်င္ျမတ္ရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေပပဲ…” ရြာကေလးကေတာ့ သာယာလိုက္တာဆိုဘြယ္ရာ မရွိပါလား၊ အုန္းပင္ေတြ၊ ေရကန္ေတြနဲ႔ ပလီေက်ာင္းရဲ့ၿခံကေလးကလည္း က်ယ္ဝန္းပါဘိ၊ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြ သေဘာၤသီးပင္၊ အုန္းပင္ ပိႏၷဲပင္ေတြဟာ ဧကႏၱ ပလီရဲ့ ဝင္ေငြကို ဖန္တီးၾကထင္ပါရဲ့ “အင္း… ေကာင္းေလစြ၊ ေကာင္းေလစြ” “ဟင္ ဒီဘက္မွာလည္း အားကစားကြင္းေလးတစ္ခုပါလား၊ အင္း… ဒါလည္း ရြာသူ ရြာသားမ်ားရဲ့ က်န္းမာေရးအတြက္သာမက ခေလးလူငယ္မ်ားရဲ့ အားကစားရာ ကြင္းျဖစ္မွာမို႔ တမန္ေတာ္ျမတ္ အမိန္႔ရွိခဲ့သလို “မက်န္းမာ မသန္စြန္းေသာ (အြမၼသ္) ငါ၏ေနာက္လိုက္ထက္၊ က်န္းမာ သန္စြမ္းေသာ (အြမၼသ္) ငါ၏ေနာက္လိုက္က ပိုျမတ္တယ္” ဆိုတဲ့ ၾသဝါဒကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကဟန္တူပါရဲ့၊ အင္း.. ဒီလို အေမွ်ာ္အျမင္ရွိတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြ အေတြးအေခၚေကာင္းတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြအေပၚ အလႅာဟ္အသွ်င္ျမတ္ရဲ့ မဟာကရုဏာေတာ္ သက္ေရာက္ပါေစ” ခရီးသည္သည္ ရြာကေလးထဲ့သို႔ ဝင္လာသည္ႏွင့္ ေရွးဦးစြာ ပလီရွိရာသို႔ ေရာက္လာခါ အထက္ပါ အတိုင္း မိမိခံစားမ်ားကို ရင္ထဲမွာ ေျပာဆို အသိအမွတ္ျပဳရင္းက ပီတိ ေသမနႆ ျဖစ္ေနမိပါသည္။ ၿခံအတြင္း ပလီ၏ ေရွ့တည့္တည့္ ေရာက္သည္ႏွင့္ လူတဦးစ ႏွစ္ဦးစ ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ခရီးသည္မွာ “အစၥလားမု အလိုင္းကြမ္း” ဟူ၍ စလာမ္ေမတၱာပို႔သရင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ထိုသူမ်ားကလည္း တုံ႔ျပန္စလာမ္ပို႔ၾကပါသည္။ “ဝအလိုင္းကြမ္း စလာမ္” ခရီးသည္သည္လည္း ပလီအတြင္းသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ ပလီေဒါင့္တေနရာမွာ မိမိပစၥည္း အထုပ္အပိုးမ်ားကို ထားၿပီး ေျခလက္မ်က္ႏွာေဆးေၾကာ သုတ္သင္လိုက္ပါသည္။ “ဟန္က်လိုက္တာ ဒီလို ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ပလီကိုလည္းေရာက္၊ (ဇိုဟိုရ္)မြန္းတိမ္း ဝတ္ျပဳခ်ိန္ကလည္း က်ေရာက္ေနျပန္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ဒီရြာ ဂ်ာမာအတတ္ (ပလီဝင္) မိသားစုမ်ားနဲ႔ ဝတ္ျပဳေပးအုံးမွပဲ” ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ ခရီးသည္မွာ ၾကည္ႏူးရျပန္ပါသည္။ ခရီးသည္လည္း ေျခလက္သုတ္သင္ (ဝိုဇူ)ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ ပလီေရွ့တြင္ ထိုင္ေနသူ အသက္ ႀကီးႀကီး ပုဂိၢဳလ္တဦးထံ “မိမိ ဇိုဟိုရ္ ဝတ္ျပဳမႈ အတြက္ ဖိတ္ေခၚရန္ အဇာန္ေပးလိုေၾကာင္း ခြင့္ပန္ရာ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးကလည္း ေပးပါေမာင္ရင္ ရပါတယ္” ဟု ျပန္ၾကားလိုက္ပါသည္။ ခရီးသည္လည္း ဝမ္းသာအားရ တခါတည္း ပလီမီနာရာ (ေမွ်ာ္စင္)ေပၚတက္၍ အဇာန္ေပးလိုက္ပါေတာ့သည္။ “အလႅာဟ္ဟု အကၠဘရ္၊ အလႅာဟ္ဟု အကၠဘရ္၊ အလႅာဟ္ဟု အကၠဘရ္၊ အလႅာဟ္ဟု အကၠဘရ္” ဟု အစခ်ီကာ အဇာန္ကို အားရပါးရ ေပးလိုက္ပါသည္။ အထက္ပါ အဇာန္သံကို ၾကားသည္ႏွင့္ ရြာထဲမွ အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသား ခေလးသူငယ္မ်ားပါ မက်န္၊ ပလီဝတ္ေက်ာင္းေတာ္ဆီသို႔ ေျပးလာၾကပါသည္။ ဤသို႔ ပလီ ဝတ္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ေျပး၍လာေရာက္ စုရုံးၾကျခင္းမွာ အဇာန္သံၾကား၍ ၾကြေရာက္လာၾကျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ဝတ္ျပဳရန္ ၾကြေရာက္လာျခင္းေတာ့ မဟုတ္ေပ။ အဇာန္ေပးသူ ခရီးသည္ကလဲ ေမွ်ာ္စင္ထက္၌ စိတ္အားတက္ၾကြစြာႏွင့္ အဇာန္ေပးလွ်က္ရွိပါသည္။ ေအာက္၌ စုရုံးေရာက္ရွိလာၾကသူ ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္၍ ထူးဆန္းေသာျဖစ္ရပ္ကို ႀကဳံေတြ႔ရသကဲ့သို႔ၾကည့္ေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႔လည္း တေယာက္တေပါက္စကားမ်ားစ ျပဳလာၾကသည္။ ခရီးသည္လည္း ေမွ်ာ္စင္ထက္မွအဇာန္ေပး၍ ဆင္းလာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ရြာသားတဦးက… “ဒီမွာမိတ္ေဆြ၊ ခင္ဗ်ားကဘာသေဘာလည္းဗ်” “ခင္ဗ်ာ… က်…က်က်ေနာ္ ဘာမွမလုပ္ရပါဘူး ခင္ဗ်ာ” “ခင္ဗ်ား လုပ္တာ ခင္ဗ်ား မသိဘူးလားဗ်၊ အဇာန္ကို ခင္ဗ်ားက ဘာျဖစ္လို႔ တိုတို တုတ္တုတ္နဲ႔ ျပတ္ျပတ္ႀကီး ေပးရတာလဲ” “ဟုတ္တယ္- ဒါမလုပ္ေကာင္းဘူး၊ အဇာန္ကို တိုတို မေပးေကာင္းဘူး” ဟု ကာစင္ဆိုသူက အလီ၏ ေျပာစကားကို ဝင္ေထာက္ခံလိုက္သည္။ “ဟာ မင္းတို႔ကလည္း အဓိပၸာယ္ မရွိတာ၊ အဇာန္ကို တိုတိုေပးေတာ့လည္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… ေပးလို႔ရပါတယ္” ဟု ကိုမူဆာက ဝင္ေျပာသည္။ “ဟုတ္တယ္ေဟ့၊ မူဆာေျပာတာမွန္တယ္၊ အဇာန္ကို မင္းတို႔က သီခ်င္းဆိုသလို အရွည္ႀကီးေပးမွ ပိုင္သလို ထင္ေနတာကိုးကြ၊ တိုတိုေပးလည္း ရပါတယ္” ဟု မူဆာကို မာမြတ္ကေထာက္ခံလိုက္ျပန္သည္။ ဤသို႔ ခရီးသည္သည္လည္း မိမိရပ္ရြာ ဓေလ့ထုံးစံအရ အဇာန္ကို တိုတိုေပးေလ့ ရွိသူ မိမိအေနႏွင့္ ဤရြာသို႔လာ၍ အဇာန္တိုတိုေပးမိရာ ယခုမူ ဤေဒသမွ လူထုသည္ အဇာန္ရွည္ကိုေပးေလ့ရွိၿပီး အစြဲအလန္း ႀကီးသူမ်ားျဖစ္၍ အခက္ႀကဳံေနရသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူအုပ္ႀကီးသည္ တဘက္ တခုစီျဖစ္သြားၾကၿပီး အဇာန္တိုမွန္သည္ဟု ဆိုသူတို႔ကတဘက္၊ အဇာန္ရွည္မွန္သည္ဟု ဆိုသူတို႔က တဘက္ျဖင့္ တေယာက္တေပါက္ စကားမ်ား ျငင္းခုံၾကသည္။ ခရီးသည္လည္း အဇာန္တို အုပ္စုဘက္တြင္ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေရာက္ေနမွန္းမသိေပ။ “ေဟ့ အဇာန္ရွည္ေပးတာ ေဗဒအတ္ကြ”ဟု ပလီမွန္း ကုရ္အာန္မွန္းမသိတဲ့ မူဆာက တရားသံပါပါ အာဏာသံျပင္းျပင္း အဇာန္တို အုပ္စုဘက္သို႔လွည့္၍ ေဟာက္လိုက္သည္။ “မင္းတို႔ အခုပလီထဲမွ ထြက္သြားၾကေဟ” ဟူ၍လည္း မိမိသည္ အလႅာဟ္အသွ်င္ျမတ္ပိုင္ေသာ အမ်ားျပည္သူက ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ပလီကို သူ႔ဘခင္ ဦးအီစြတ္ပိုင္ေသာ ပလီကဲ့သို႔ သေဘာထားကာ ေမာင္းထုတ္ေနျပန္သည္။ တဖက္ အဇာန္ရွည္အုပ္စုမွ ကိုအလီကလည္း အားမခံေဟ့ “မိုနာဖစ္ (သာသနာ့အေရၿခဳံ) ေတြ၊ မင္းတို႔ အဇာန္ကို ေပါက္ေပါက္ ေဖါက္သလို ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္း ေပးလို႔ ေပးနဲ႔ ဘာေကာင္ေတြလည္း၊ မင္းတို႔ကို မေျပာခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာ၊ မင္းတို႔ အားလုံး သာသနာဖ်က္ေတြ … အခုမင္းတို႔ေတြ ေသာဝ္ဗာခတ္ၾက”ဟု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မိုးၿခိမ္းသံကဲ့သို႔ ဟစ္လိုက္ၿပီး အနား၌ရွိေသာ ေရကိုတိုင္ကီအဖုံးအား ဒုန္းကနဲ မည္ေအာင္တခ်က္ အားရပါးရ ထုခ်လိုက္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ သာယာလွေသာ ရြာကေလးတြင္ အဇာန္တို အဇာန္ရွည္ ျပႆနာေၾကာင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားမႈ ကင္းမဲ့ၿပီး တဖက္ႏွင့္တဖက္ တင္းမာမႈမ်ားသည္ မၾကာမီ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေပါက္ကြဲႏိုင္ေသာ အေျခသို႔ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ မၾကာပါေခ်။ မာမြတ္၊ မူဆာ၊ ဒါဝတ္နဲ႔ ႏူရားတို႔ အဇာန္တိုအုပ္စုက တဘက္၊ အလီနဲ႔ ကာစင္ႏွင့္ ေဒၚခါတြန္တို႔ ပါဝင္ေသာ အဇာန္ရွည္ အုပ္စုက တဘက္၊ အျငင္းပြားရာသို႔ အခ်င္းမမ်ားမီ အခ်ိန္မီွပင္ ရြာသူႀကီး ဦးဆူေလမန္ ေရာက္လာၿပီး။ “ေဟ့… မင္းတို႔အားလုံးရပ္ၾကစမ္း၊ ေတာ္ၾကစမ္း၊ မင္းတို႔ေတြအခု ၾကည့္စမ္း ရန္ျဖစ္ေနၾကတာ ဇဟိုရ္ဆြလာသ္ အခ်ိန္ေတာင္ လြန္သြားေတာ့မယ္၊ ကဲကဲ အျမန္ဆုံး ဆြလာသ္ ဝတ္ျပဳၿပီးၾကရင္ ငါ့တရားရုံးကို လာခဲ့ၾက။ ဘယ္သူမွန္တယ္မွားတယ္ဆိုတာ ငါေျဖရွင္းေပးမယ္” ဟုေခၚၿပီး ၄င္းကိုယ္တိုင္ပင္ ပလီအတြင္းသို႔ ဝင္ကာ ဂ်မာအတ္ ေရွ့ေဆာင္၍ ဝတ္ျပဳလိုက္ပါသည္။ ဇုဟိုရ္ဝတ္ျပဳမႈကား ၿပီးေခ်ၿပီ။ လူအမ်ားသည္ ရြာသူႀကီး ဦးဆူေလမန္ အိမ္တရားရုံးသို႔ စုေဝးေရာက္ရွိလာၾကသည္။ ရြာသားမ်ားလည္း ရြာသူႀကီးသည္ အစၥလာမ့္ေရးရာမ်ားတြင္ တိက်စြာ ဆုံးျဖတ္ေလ့ရွိေသာ တရားသူႀကီး တဦးျဖစ္သည့္အတြက္ ဤကိစၥတြင္ မည္သည့္ဘက္ကမွန္သည္ မည္သည့္ဘက္ကမွားသည္ဟူေသာ အေျဖကို သိလိုေသာဆႏၵ ျပင္းျပၾကသျဖင့္ အလုအယက္ပင္ ေရာက္လာၾကသည္။ တရားသူႀကီးသည္ အဇာန္တိုသမားႏွင့္ အဇာန္ရွည္သမာတို႔ကို တဘက္တခ်က္စီ ရပ္ေစခဲ့ၿပီး ၾကားေနပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္မ်ားကိုမူ အလည္ေၾကာမွ ေနရာယူ၍ နားေထာင္ေစခဲ့သည္။ တရားသူႀကီးက အမႈကို စတင္စီရင္ရာတြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း အမိန္႔ကိုခ်မွတ္လိုက္ပါသည္။ “ကဲ… အဇာန္တိုဘက္မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ အဇာန္ရွည္ဘက္မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအားလုံးကို ႀကိမ္ဒဏ္ (၅)ခ်က္စီ ရိုက္ေစ” “ဟင္” “ဟာ” “ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ ဒါမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ တဘက္ဘက္ကေတာ့ မွန္ရမွာေပါ့၊ တရားသူႀကီး ဘယ္လိုဆုံးျဖတ္လိုက္ပါလိမ့္” ပရိတ္သတ္အတြင္းမွ လူအမ်ားသည္ မေၾကမနပ္သံျဖင့္ အထက္ပါအတိုင္း ေျပာဆိုၾကကာ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ကာ အ့ံၾသေနၾကသည္။ မၾကာမီပင္… “ကဲ… ဘယ္ဘက္က မွန္တယ္၊ ဘယ္ဘက္ကမွားတယ္ဆိုတာ မဆုံးျဖတ္ဘဲ ႏွစ္ဘက္စလုံးကို အျပစ္ဒဏ္ စီရင္လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔ သိခ်င္ၾကမယ္” “မုစ္လင္မ္ေတြအတြက္ အဓိက အေရးႀကီးတာက အဇာန္တိုတိုဆိုတာ အဇာန္ရွည္ရွည္ဆိုတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘာမွဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးအတြက္နဲ႔ တဖက္နဲ႔တဖက္ ခိုက္ရန္ေဒါသျဖစ္ၾကၿပီး ညီညြတ္ေရး ပ်က္ျပားၾကတာကေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ ျပစ္မႈႀကီးျဖစ္တယ္” “မုစ္လင္မ္ေတြ ညီညြတ္ရမယ္ဆိုတာက က်မ္းျမတ္ ကုရ္အာန္အရ ဖရဇ္တာဝန္ႀကီးျဖစ္တယ္၊ တမန္ေတာ္ျမတ္က အထပ္ထပ္ အခါခါ သြန္သင္ေတာ္မူခဲ့တယ္။ အဲဒီလို အေရးႀကီးတဲ့ ဖရဇ္တာဝန္ႀကီးကို ပစ္ပယ္ၾကတာမွားတယ္။ အဇာန္ဆိုဘို႔သာ အဓိကျဖစ္တယ္၊ အဇာန္တိုတိုဆိုတာ ရွည္ရွည္ဆိုတာက အေရးမႀကီးပါဘူး၊ ရွည္ရွည္ဆိုလို႔လဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ဘူး၊ တိုတိုဆိုလို႔လဲ သာသနာ ဆုတ္ယုတ္မသြားဘူး” က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္ (၃း၁၀၂)မွာ “အသင္တို႔သည္ တစည္း တလုံးတည္း အလႅာဟ္အသွ်င္ျမတ္၏ႀကိဳးကို စြဲၿမဲစြာ ဆြဲကိုင္ထားၾကကုန္၊ ၄င္းျပင္ အသင္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ေသြးမကြဲၾကကုန္လင့္”လို႔ ဆိုထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ တခါက်မ္းျမတ္ ကုရ္အာန္ (၃း၁၀၅)မွာ… “မိမိထံသို႔ ထင္ွရာလွစြာေသာ သက္ေသသာဓမ်ား ေရာက္ရွိလာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္လည္း အခ်င္းခ်င္းျငင္းခုံၾကၿပီးလွ်င္ အကြဲကြဲ အျပားျပားျဖစ္သူတို႔ကဲ့သို႔ သင္တို႔မျဖစ္ၾကကုန္လင့္၊ ဤသို႔ေသာသူမ်ားအတြက္ ႀကီးေလးေသာ ျပစ္ဒဏ္သည္ရွိ၏…”လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေနာက္တခါ တမန္ေတာ္ျမတ္ရဲ့ ၾသဝါဒေတြထဲမွာလည္း “မုစ္လင္မ္အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္ၾက၊ ေသြးကြဲရင္ ညီညြတ္ေရးကို ပ်က္ျပားေအာင္ လုပ္ရင္ ငရဲလားၾကရမည္။ “မုစ္လင္မ္ဆိုတာ အုတ္တခ်ပ္စီနဲ႔ တူတယ္၊ အုတ္တခ်ပ္ျခင္း စုေပါင္းၿပီး အုတ္တံတိုင္းႀကီး ျဖစ္သလို မုစ္လင္မ္ လူ႔ေဘာင္ႀကီးဟာလည္း အုတ္တံတိုင္းႀကီးလို စုေပါင္းညီညြတ္ေနရမည္” လို႔ မိန္႔ထားပါတယ္၊ ဤသို႔ျဖင့္ က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္ျဖင့္ တမ်ိဳး၊ ဟဒီးစ္ ၾသဝါဒမ်ားျဖင့္ တဖုံ၊ ရွင္းလင္းတင္ျပၿပီး တရားသူႀကီးက အထက္ပါ စီရင္ခ်က္အတိုင္း ႀကိမ္ဒဏ္မ်ားကို လူထုေရွ့ေမွာက္တြင္ပင္ ရုိက္ေစခဲ့ပါသည္။ အထက္ပါအတိုင္း အမိန္႔ခ်မွတ္ျခင္း ခံရေသာသူမ်ားအတြင္းမွ အျခားရြာမွ ေရာက္လာသူကို ေရႊဧည့္သည္ ခရီးသြား လုလင္သည္ သတိသံေဝဂတရားမ်ားရကာ ေအာက္ပါအတိုင္း… “အင္း… တရားသူႀကီးေျပာတာ မွန္ေပသားပဲ၊ ငါတို႔ရြာသားေတြသာ ဒီရြာ လာေနရရင္ ႀကိမ္ဒဏ္ အရုိက္ခံရလို႔ အရွိဳးရာခ်င္း ထပ္ေနေရာ့မယ္၊ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ရြာသားေတြဟာ ေမာင္လြဒ္ ဖတ္ထိုက္ မဖတ္ထိုက္၊ ေကယာမ္ ရပ္ထိုက္မထိုက္၊ ဒိုအာ ဆာနီေတာင္းထိုက္ မေတာင္းထိုက္ စတဲ့ကိစၥေလးေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ အျငင္းအပြားၿပီး အခ်င္းမ်ားေနၾကတာနဲ႔ အဓိကက်တဲ့ ညီညြတ္ေရးႀကီး ပ်က္ျပားေနၾကပါလား၊ “ေအာ္… ညီညြတ္ေရး… ညီညြတ္ေရး… မုစ္လင္မ္ အားလုံး တည္ေဆာက္ရမယ့္ ညီညြတ္ေရးပါလား….” (ေမာင္သဲနီ) (မိုးစက္မွ ျပန္လည္ခံစား တင္ျပသည္)

ႏွလုံးသားကို ဂဏန္းညွပ္သြားျခင္း

ႏွလုံးသားကို ဂဏန္းညွပ္သြားျခင္း လန္ဘားက နံျပားရိုက္၏ ဂ်ာႏူးက နံျပားႀကိဳက္၏။ ဂ်ာႏူးနံျပားဝယ္ရန္ ဝင္လာလွ်င္ လန္ဘားက ဂ်ာႏူးေမရီဂ်န္ဟု ေအာ္ဆို၏။ ရိုက္သူႏွင့္ ႀကိဳက္သူတို႔မွာ “အခ်စ္အိမ္တီးေရွာ့”တြင္ ခဏခဏဆုံၾကေသာ အခါ ဗလီဆရာမွာ ဤလအတြက္ အပိုဝင္ေငြတိုးသြား၏။ အန္ဆြာရီအသင္းကလည္း နိကာဟ္စာခ်ဳပ္ေရာင္းလိုက္ရ၍ အမႈေဆာင္အစီရင္ခံစာအတြက္ အမွတ္တစ္မွတ္တိုးသြား၏။ ရပ္သူရပ္သာမ်ားအတြက္လည္း “ရိုဇီရိကၡာ တိုးပါေစသား” ဟုေသာ ဆုေတာင္းဒိုအာက ကဗူလ္ျဖစ္သြားရ၏။ ဂ်ာႏူးတို႔မဂၤလာပြဲမွာ ေရခဲမုန္႔တဝႀကီး စားၾကရ၏။ အေဟာတဝ… ေၾသာ္ ေကာင္းေလစြ။ ဤအထိကား တကယ္ပဲ ေကာင္းပါ၏။ ဂ်ာႏူးကား အလွႀကိဳက္၏။ မိဘအိမ္မွာတုံးကေတာ့ ဘမဆို ႏွစ္ေခါက္မပူဆာရ။ လိုတိုင္းတ, ရရသည္သာ။ ကိုလန္ဘားႏွင့္မူ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ေခ်ာ့လုံးမက္လုံးကေလးမ်ားႏွင့္သာ လိုခ်င္စိတ္ကို တိတ္တိတ္ေျဖသိမ့္ရရွာ၏။ ခါနာမနိမ္းတစ္မယ္ကိုး။ မိဘႏွစ္ပါးကလည္း ဆုံးရွာၿပီဆိုေတာ့ ပူဆာရမည့္လမ္းကလည္း ပိတ္ခဲ့ၿပီ။ ဤတြင္ မဂ်ာႏူးမွာ ႏွစ္လုံးေရာဂါ ဝင္လာေတာ့သည္။ “လန္ဘားဘိုင္ေရ… ကဗရ္စတာန္မွာေနတဲ့ မတ္စတန္းက တကယ္စြမ္းဆိုပဲ။ အိမ္ပင့္ရေအာင္ရွင့္၊ ခ်ဲဂဏန္းေပး မွန္တယ္ဆိုပဲ”ဟု တစ္ေန႔ မဂွာႏူးက ပန္ၾကားလာသည္။ ကိုလန္ဘားကား ႏွစ္ခါမေျပာရ။ သို႔ႏွင့္ မတ္စတန္းႀကီး အိမ္ေပၚေရာက္လာသည္။ လဆန္းရက္က ၂ရက္ပဲ လိုေတာ့သည္။ သုံးလုံးအတြက္ ဂဏန္းေပးလာသည္။ “ဟရာမ္မီ” ႏိုင္ၿပီ ဟုစာသားေလးႏွင့္။ “အင္း… ‘ဟ’က ၆၊ ‘ရေကာက္က’ ၄၊ ‘မ’က ၅ ဆိုေတာ့“၆၄၅” ရသည္ စာမတတ္ေသာ ဂ်ဴးဘီခါလာက နံသင့္ဂဏန္းေကာက္ေပး၏။ သူကစာသာမတတ္တာ။ ပါဝါလည္းသိ၏။ နကၡတ္လည္းသိသည္။ ထူးပ ထူးပ။ လန္ဘား ဂ်ာႏူးတို႔ႏွင့္ နီးစပ္သမွ် ပုပုကြကြတို႔က အစိတ္ဖိုး ငါးဆယ္ဖိုး၊ တစ္ရာဖိုး ဝိုင္းထိုးၾကရာ အားလုံး ဝက္ဝက္ကြဲ ေပါက္ၾကသည္ဟူသတတ္။ ဂ်ာႏူးနားတြင္ပင္ နားကပ္က သက္ေသထူထားၿပီးပဲေနာ့။ ယခုအခါ လန္ဘားတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ ဝင္ေငြေကာင္းေနၾကၿပီ မတ္စတန္ႀကီးကိုလည္း အိမ္ေပၚတင္ထားလိုက္ၿပီ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၿပီး ႀကံစုပ္ၾကရန္ ျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္ ကက္ဆက္သံပင္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ႀကီး ၾကားေနရေခ်ၿပီ။ ဘာဘာေျပာမယ္ မွတ္ထား ခ်ဲဆိုတာ ေလာင္းကစား ဟရာမ္ပဲ။ ရႈိက္ႆြာန္အလုပ္ပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ခ်ဲဂဏန္းေပးရာမွာေတာင္ ညစ္ညမ္းတဲ့ စကားေတြသုံးၿပီး ေပးရတာ ဒါမွ ဘာဘာရဲ့အမလ္လဲ မထိခိုက္ေတာ့သလို လူေတြရဲ့ ဒုကၡကိုလဲ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ကယ္တင္ရာေရာက္တာပတဲ့။ မတ္စတန္ႀကီးက ဤႏွယ္စကား အစခ်ီရင္းမွ အတိတ္ေပးလာသည္။ ထူးသည္က ျမန္မာလိုမေပးဘဲ။ ဟိႏၵဴ စတန္နီစကားျဖင့္ ေပးျခင္းပင္၊ ယခုလဲၾကည့္ေလ “လန္ဘား ဆာလာ ကတၱီးခါယား”တဲ့ ျမန္မာျပန္ေသာ္ “အရွည္ႀကီး ေယာကၡမ အီအီးစား၏” ဆိုပဲ “ေဟ့ ဘာဘာႀကီးက ဒီအတိတ္ကိုေပးတုံးက လန္ဘားမ်က္ႏွာကို မ်က္လုံးက မေရႊစတမ္း စိုက္ၾကည့္ေနဆိုပဲ။ ဒါဆို ပတ္လည္မရုိက္နဲ႔။ ဒဲ့ထိုးလို႔ ေျပာတာတဲ့ဟဲ့သိလား” ဟု ဂ်ဴဘီးခါလာက အခါေပး၏။ မ်က္လုံးက လည္ေနရင္ေတာ့ “ပတ္လည္ရိုက္ရသတဲ့” ေၾသာ္… သူ႔အထာနဲ႔ သူပဲကိုး။ နာတီဘူက ‘လ’က ၄၊ ‘ဘ’က ၅၊ ‘ဆလိမ္’က ၃၊ ‘လ’က ၄၊ ‘တဝမ္းပူ’က ၇၊ ေနာက္ ‘ခေကြး’က ၂၊ ‘ယ’က၄ ဟု ဂဏန္းကို ေဖာ္ေပးသည္။ ေရွ့ဆုံးက လႏွင့္ ေနာက္ဆုံးက ‘ယပလက္’က ၄၄။ ဘာဘာက ငါးကြက္ေပးရိုးထုံးစံ ရွိဆိုပဲ။ ေရွ့ဆုံးက ‘နငယ္’ ေနာက္ဆုံးက ‘လ’ကိုတြဲၿပီး ေနာက္ဆုံးတစ္ကြက္ တြက္ရသတဲ့။ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ အတိတ္ေကာက္ ဂဏန္းေဖာ္ၾကသည္။ ဒါဆို ၄၅၊ ၃၄၊ ၂၇၊ ၂၄၊နဲ႔ ၄၄ ရတာေပါ့။ အပူးတစ္ကြက္ေတာင္ပါတယ္ေတာ့။ ထိုးၾကျပန္ၿပီ တအုံးအုံး ေပါက္ၾကျပန္ၿပီ တရုံးရုံး ႏူဂ်မ္ဘူက ‘က’ လို႔ ရွကူးရ္ဘိုင္က ခုန္လို႔ တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ႔ေပါ့ ႏွစ္လုံးထီ သုံးလုံးအတြက္ အတိတ္ေကာက္ပုံ အမ်ိဳးမ်ိဳးကား ေလ့လာၿပီး မဟာဝိဇၨာဘြဲ႔အတြက္ က်မ္းျပဳေသာ္ သင့္ရာ၏ဟု ဆိုရမည္ထင္။ ႏွစ္လုံးထီစထြက္မည့္ေန႔ မတိုင္ခင္ညက လမ္းထိပ္ အ.မ.က(၁) ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ဆုံးသည္။ အသက္က ၆၃ ႏွစ္တဲ့။တစ္ရပ္ကြက္လုံး ၆၃ကို တိုးတိုးက်ိတ္က်ိတ္ ထိုးခဲ့ၾကရာ အားလုံးေပါက္ၾကဆိုပဲ… ဒါတစ္နည္း။ မေမာရြမ္းက ကေလးကို သန္ေဆးေကၽြး၏ ပထမေန႔မွာ ကေလးက အီအီးပါေတာ့ သန္ငါးေကာင္တစ္ခါ သုံးေကာင္တစ္ခါက်၏။ ညဘက္မွာ ၁ေကာင္ထပ္က်၏။ အဲဒါကို အတိတ္ေကာက္ၿပီး ၅၃၁ ထိုးလိုက္ရာ၂၅/ဖိုးေပါက္၏တဲ့။ ရူးတဲ့လူေတြရူးေနေအာင္ တိုက္ဆိုင္မႈေတြကလည္း အူျမဴးစရာပါလား ဟရို႔….။ အဲ..ေပါက္သူမ်ားတြင္ သတင္းထူးတစ္ခုရွိေသးသည္။ ဟာဂ်ီဆပ္ခယ္မ မလိုင္လီက ၂၅ က်ပ္ဖိုး ေပါက္၏ ဤအတြက္ ေငြအဆ ၈၀ ဆိုေတာ့ႏွစ္ေထာင္ရ၏။ ဤေငြႏွစ္ေထာင္ကို သူ႔အေဒၚစုထားေသာ ေငြ ၂၀၀၀ ႏွင့္လဲလိုက္သည္။ ခ်ဲေငြက ဟရာမ္ဆိုေတာ့ ဟလာလ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာတဲ့။ ေၾသာ္… တြလားက္မွာတင္မဟုတ္… ညလိုက္မအိပ္ရလို႔ ေတာ္ေသးရဲ့…။ ခ်ဲမွာလည္း ဟလာလာ ရွိပါလားေနာ့။ မတ္စတန္းက အေတာ္ဟုတ္ေနၿပီ လန္ဘားအိမ္ဝယ္ ေန႔ေန႔ညည လူစည္ေနၿပီ။ “အလႅာဟ္က လူတိုင္းကို သူ႔ရိုဇီနဲ႔သူ မွ်ေပးထားတာ ဒါေၾကာင့္ နံပါတ္ေပးရမွာလဲ တစ္ဘက္သား ထမင္းအိုးကို ရိုက္ခြဲရာမေရာက္ေအာင္ သတိထားရေသးတယ္။ ဒီအတြက္ပဲ ဘာဘာ တစ္ကြက္ထဲမေပးဘဲ ငါးကြက္ေပးရတာဟု ဆိုလိုက္ေသးသည္။ လူေတြကေတာ့ ဘာဘာ့အေပၚ ဤစကားေၾကာင့္ ပိုၿပီး အယုံအၾကည္တိုးသြားၾကသည္။ လန္ဘားက ခ်ဲစာရြက္အတိတ္ကို မိတၱဴကူးၿပီးေရာင္းရာ ဂ်ာႏူးမွာ ေငြရႊင္ေန၍ အူျမဴးမဆုံးေတာ့ ျမဴးမွာေပါ့ေအ့… အေပၚစက္ေအာက္စက္ေတာင္ အိမ္မွာေရာက္ေနၿပီပဲ။ မတ္စတန္းအား ေရပူေရခ်မ္းကမ္းရသည္ကို သူ႔ခမ်ာ ေမာရပမ္းရမွန္းမသိ ဒို႔မတ္စတန္းက ဂ်က္ကီရွေရာ့လို ခန္႔သားေတာ့”ဟု ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ရီစရာေတာ့အေကာင္းသား။ တစ္ခါက မတ္စတန္းႀကီးက ႏွစ္လုံးထီအတြက္ အတိတ္ေပး၏။ “အာပုံ အာပုံ ၾကည့္စမ္းေသခ်ာ”တဲ့ ဤအတိတ္ကိုၾကားၿပီး အမ်ိဳးသမီးမွာ မိမိတို႔ထမီပဲ ေပါက္ေနလို႔လားဟု မလုံမလဲ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ ၾကည့္မိၾကေသး၏။ ထိုစကားပါ အကၡရာမ်ား အပါအဝင္ႏွင့္ အဆုံးတို႔ကို နံသင့္ဂဏန္းေရြးရာတြင္ ၁၅၊ ၂၃၊ ၆၂ ႏွင့္ ဟူ၍ ငါးကြက္ရသည္။ ကဲ ကဲ လန္ဘားတို႔ႏွင့္ တစ္အိမ္ေက်ာ္မွ မူဆာဘိုင္ႏွင့္ နာတီဘူတို႔အိမ္ကို ငဲ့ေစာင္းၾကည့္လိုက္ပါဦး၊ “အို ကိုမူဆာကလဲ… ဘာဘာက စာလုံးတူ ႏွစ္လုံးေပးရင္ နံပါတ္တူရာႏွစ္လုံးစီကိုတြဲၿပီး အပူးထိုးရမွာ။ ဒီအပတ္မွာက ‘အာပုံ’က ႏွစ္ခါပါတယ္ေလ။ ‘အ’ႏွစ္လုံးက ၁၁၊ ‘ပ’ေစာက္ ႏွစ္လုံးက ၅၅ ေပါ့ရွင္” မူဆာဘိုင္ကလည္း ျပန္အထြန္႔တက္၏။ “ဟဲ့ေကာင္မ၊ နင္ဘာသိလို႔လဲ ဘာဘာက ဘယ္ေတာ့မဆို ဒဲ့ပဲေပးတာ” ဇြတ္ျငင္း၏ “ဒဲ့ေပးရင္ တစ္ကြက္နဲ႔စာလုံးမတူေအာင္ ေပးတာရွင့္ ရွင္ဘာသိလဲ”ဟု နာတီးဘူက ျပန္ပက္၏ သို႔ႏွင့္ ရုံမသြင္းရဘဲႏွင့္ နာတီးဘူႏွင့္ မူဆာဘိုင္တို႔မွာ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ “ခ်စ္သူမ်ားေန႔” မဆင္ႏြဲႏိုင္ေတာ့ဘဲ၊ ခ်ဲရမ္းသျဖင့္ ပြဲၾကမ္းေသာေန႔ ျဖစ္သြား၏။ အရပ္က သူတို႔ရန္ပြဲကို ဝိုင္းၿပီးျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ ရွမ္ရႈးနာနာက ခ်ဲကိုလုံးဝမႀကိဳက္။ ဒီေတာ့ နာတီးတို႔လင္မယားအား “နင္တို႔ ဘာဘာတို႔စြမ္းရင္ သိန္း ၃၀၀ေပါက္ဂဏန္းကို ရေအာင္ေတာင္းၾကပါလား” ဟု ဆူပူမာန္မဲၿပီး ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္ ထြက္သြားေခ်သည္။ လန္ဘားတို႔ရပ္ကြက္မွာေတာ့ ခ်ဲဘာဘာက အားလုံးထက္ သတင္းပိုႀကီးေနသည္။ ဝါသိခၤ၊ ကြမ္ယင္မယ္ေတာ္၊ ေရႊကၽြန္း၊ ေရႊၾကြက္ႏွင့္ ကြန္ျပဴတာ အားလုံးကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားခဲ့ၿပီ သို႔ႏွင့္ ေရာက္လာျပန္ၿပီ တစ္ပတ္ ထိုင္းခ်ဲအတြက္ ေပးလာသည္က… “ၾကာကူရီ ပိုင္ၿပီေဟ့”တဲ့ ဒီေတာ့ ထိုးရမွာက ၂၂၇ ေပါ့ ဒီေတာ့ေပါ့ေနာ္ ဘာဘာအရမ္းမွန္တာဆိုၿပီး အိမ္ေပါင္ၿပီးထိုး၏။ နာကပ္ဆြဲႀကိဳးေရာင္းၿပီးထိုး၏ ေခ်းငွားၿပီး ထိုး၏။ ေပါက္လိုက္ရင္ေတာ့ဟု အိပ္မက္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး မက္ေနၾကသည္။ ကေလးမ်ားသည္ပင္ ဟက္ပီးေဝါလ္သြားရန္ ရႈခင္းသာသြားရန္ ဟန္တျပင္ျပင္ ျဖစ္ေနၾကေတာ့သည္။ ခ်ဲထြက္ရန္ တစ္ရက္သာအလိုတြင္ ဂ်ာႏူးက ကိုလန္ဘားကိုေျပာၿပီး သူတို႔ပိုင္အေပၚစက္ ေအာက္စက္ကို ယူသြားကာ သူငယ္ခ်င္းသမီး မဂၤလာေဆာင္အိမ္တြင့္ဖြင့္ရန္ဆိုကာ အိမ္မွညအိပ္ ထြက္သြား၏။ လန္ဘားဘိုင္ကား ခ်ဲစာရြက္မိတၱဴကူးေရာင္းေနရသည္မို႔ မလိုက္အားရွာ မိုးေကာင္းတုံး ေရခံရတာေလ။ ဘာဘာကလည္း ကဗရ္စတန္တြင္ အဓိ႒ာန္ဝင္ရန္ဆိုကာ ခ်ဲထြက္မည့္ေန႔နံနက္ေစာေစာကပင္ အိမ္မွထြက္သြားခဲ့သည္။ ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းခဏခဏေျပးေသာ မဲကိုကိုသည္ပင္ ယခုစာက်က္မပ်င္းေတာ့ စာမွန္မွန္က်က္ေနၿပီ မဲကိုကိုဆို၍ ရုပ္ရွင္မင္းသား ရဲကိုကိုႏွင့္ မမွားသင့္ေပ။ သြားတစ္ေနရာမွ လြဲရင္ တစ္ကိုယ္လုံး အသားအေရာင္က မဲေန၍ မဲကိုကိုဟု အရပ္ထဲက ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုသူက စာက်က္ေနသည္။ ဘာစာလဲ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ ၁နကၡတ္က ၈၊ ၁ပါဝါက ၆၊ ၂နကၡတ္က၄၊ ၂ပါဝါက ၇ဟု စာက်က္ေနျခင္းသာ။ ေဟာ… ခ်ဲထြက္ပါၿပီ၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသြားၿပီေလ။ အိမ္ေပါင္သူက အိမ္ထြက္သြား၏။ ေရႊေပါင္သူက ေရႊထြက္သြား၏။ အတိုးႏွင့္ ေၾကြးယူထိုးသူမ်ားမွာလည္း အသက္ထြက္ေတာ့မည္သို႔ ေအာက္စီဂ်င္သြင္းရ၏။ အထြက္အျပင္းဆုံးကေတာ့ ကိုလန္ဘားပင္။ မဂ်ာႏူးႏွင့္ မတ္စတန္းႀကီးတို႔မွာ တူစုံလက္တြဲ၍ “အခ်စ္တီးကမာၻသစ္”ဆီသို႔ ထြက္သြားၾကၿပီေလ။ သူ႔ခမ်ာ “အခ်စ္အိမ္တီးေရွာ့”တြင္ နံျပားရိုက္ရင္း ဂ်ာႏူး ေမရီဂ်န္ (ဂ်ာႏူး ငါ့အသက္ေလး)ဟူေသာ သီခ်င္းမေလြးႏိုင္ေတာ့ ဠင္းတမႈိင္ မိႈင္ေနရွာၿပီ။ “ႏွစ္လုံး”ေရာဂါေၾကာင့္… “ႏွလုံးသား”ကို ဂဏန္းညွပ္သြားရၿပီေလ။ ဇာတ္ေပါင္းေသာ္…. ဂဏန္းတို႔ျဖင့္ ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့ၾကေသာ မတ္စတန္းႀကီး ဂ်ာႏူးႏွင့္ လန္ဘားတို႔အုပ္စုမွာ ဂဏန္းသုံးလုံးပါပုဒ္မႏွင့္ပင္ စီမံခ်က္ဝင္ခံလိုက္႐၍ ေထာင္နန္းစံၾကရရွာသည္။ ေၾသာ္… ဟရာမ္ဖက္၍ အေျခပ်က္ရတာလား… ဗိုင္သုလ္မာစနစ္ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတာေၾကာင့္လား… မုအာခတ္စနစ္ ယိုယြင္းသြားရတဲ့ ရလာဒ္ေပပဲလား ဆိုတာကိုေတာ့…။ (ပရဝင္း)